11-Św.Klara - Różaniec Rodziców za Dzieci

Przejdź do treści

Menu główne:

11-Św.Klara

Nasze róże i ich patroni
Róża powstała 07.09.2016
Jeśli chcesz sprawdzić swoją tajemnicę naciśnij -tutaj

"Całym sercem pokochaj tego, który się cały oddał dla Twej miłości."

Klara  urodziła się w Asyżu w 1193 lub 1194 r. Była najstarszą z trzech córek  pana Favarone z rycerskiego rodu Offreduccio i jego żony Ortolany. Jej  matka podczas ciąży, w trakcie modlitwy usłyszała słowa: "Nie bój się,  gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem jaśniej niż słońce!" Pod wpływem  tych słów nadała dziewczynce imię Klara (z języka łacińskiego clara -  jasna, czysta, sławna).
Klara wzrastała w atmosferze miłości i pobożności. Gdy miała 12 lat, w  Asyżu zaczął swą działalność Jan Bernardone, przyszły św. Franciszek. Z  czasem zaczął zdobywać ludzi, którzy poświęcali swe życie Bogu. Klara  często spotykała się z nim, by zrozumieć jego słowa. Rodzice, zamożni  mieszczanie, daremnie dwa razy usiłowali wydać córkę za mąż. Klara  poprosiła bowiem Franciszka, by zwrócił się z prośbą do biskupa Asyżu,  aby mogła stać się siostrą Braci Mniejszych. W Niedzielę Palmową 28  marca 1212 r. z całą rodziną poszła do Porcjunkuli. Po poświęceniu palm  każdy odbierał palmę z rąk biskupa. Biskup Gwidon podszedł jednak sam do  Klary i wręczył jej palmę - był to umówiony wcześniej znak zgody. Tej  samej nocy dziewczyna wymknęła się z domu, by oddać życie Chrystusowi. Z  rąk św. Franciszka otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny. Po pewnym  czasie przyłączyła się do niej jej siostra, bł. Agnieszka.
Odmówiła powrotu do domu swoim krewnym, którzy przyjechali, by ją do  tego przekonać. Franciszek wystawił siostrom mały klasztor przy  kościółku św. Damiana. Pierwszą jego ksienią została Klara. Franciszek  bardzo cieszył się z powstania tej rodziny żeńskiej. Kiedy bowiem bracia  byli zajęci życiem apostolskim, klaryski miały dla nich stanowić  zaplecze pokuty i modlitwy. Zakon nosił nazwę Pań Ubogich, potem nazwano  je II Zakonem, a popularnie klaryskami. W 1215 roku Innocenty III nadał  zakonowi Klary "przywilej ubóstwa". Siostry nie mogły posiadać żadnej  własności, a powinny utrzymywać się jedynie z pracy swoich rąk. Odtąd  San Damiano stało się kolebką nowego Zakonu. Wstępowały do niego głównie  córki szlacheckie, pozostawiając wszystko i wybierając skrajne ubóstwo.
Swoje żarliwe modlitwy Klara wspierała surowym życiem, częstymi postami i  nocnymi czuwaniami. Dokonywała już za życia cudów - cudownie rozmnożyła  chleb dla głodnych sióstr, uzdrawiała je, wyjednała im opiekę Jezusa.  Pod koniec życia doznała cudownej łaski; kiedy bowiem nadeszła noc  Narodzenia Pańskiego, osłabiona i chora Klara pozostała na swym  posłaniu. Otrzymała jednak łaskę widzenia i słyszenia Pasterki,  odprawianej w pobliskim kościele przez Franciszka i jego braci. Z tego  też powodu św. Klara została patronką telewizji. Po śmierci św.  Franciszka cały trud utrzymania zakonu spadł na jej barki.
Klara w klasztorze św. Damiana żyła przez 42 lata. Wyczerpujące posty,  umartwienia i czuwania spowodowały, że 11 sierpnia 1253 r. umarła.  Następnego dnia odbył się jej uroczysty pogrzeb, któremu przewodniczył  papież Innocenty IV. Jej ciało złożono w grobie, w którym przedtem  spoczywało ciało św. Franciszka. Już dwa lata później Aleksander IV, po  zebraniu koniecznych materiałów kanonizacyjnych, ogłosił ją świętą.  Papież dokonał jej uroczystej kanonizacji w Anagni w 1255 roku.
Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę z monstrancją w ręku.  Podanie bowiem głosi, że w czasie najazdu Saracenów na Asyż Klara miała  ich odstraszyć Najświętszym Sakramentem, który wyniosła z kościoła.  Blask idący z Hostii miał jakoby porazić wroga i zmusić go do ucieczki.  Legenda powstała zapewne na tle szczególnego nabożeństwa, jakie miała  św. Klara do Eucharystii.
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego